Να κάνω τους γονείς μου υπερήφανους

"Το δώρο είναι η στοργή και η ασφάλεια. Το αντίτιμο κάποιες φορές είναι ο ίδιος ο εαυτός σου», εξηγεί η κ. Τσαλίκογλου. ”Θα σε φροντίζουμε και θα σε αγαπάμε όσο μας είσαι αρεστός”. Αρεστός όμως σημαίνει να είσαι αυτό που θέλουμε εμείς να είσαι. Όχι μόνο να κάνεις αυτό που θέλουμε, άλλα και να είσαι αυτό που θέλουμε. Έτσι, ένας ψευδής εαυτός (false self) εκκολάπτεται μέσα στους κόλπους μιας τέτοιας οικογένειας και ετοιμάζεται να διαγράψει μια πορεία γραμμένη από άλλους. Δεν διστάζω να πω ότι με μια έννοια η ελληνική οικογένεια -μιας και γι’ αυτήν μιλάμε- δεν αγαπά το παιδί της. Ή μάλλον, δεν αφήνει το παιδί της να αγαπήσει τον εαυτό του. Γιατί, τι σημαίνει "με αγαπώ"; Σημαίνει μαθαίνω μια αλήθεια για τον εαυτό μου. Μαθαίνω, όχι ποιος είμαι, αλλά –κυρίως- ποιος μπορώ να γίνομαι. Είναι δηλαδή μια ανοιχτή στο μέλλον διαδικασία. Δεν έχει τίποτα το περίκλειστο και το παγιωμένο. Με αυτή την έννοια, υπάρχουν οικογένειες που, παρά τα επιφαινόμενα και τις καταστροφικές ρητορείες του τύπου ”εμείς θυσιαζόμαστε για σένα”, ”δίνουμε τη ζωή μας”, δεν αγαπούν το παιδί τους. Αγαπούν ένα προδιαμορφωμένο από εκείνες πλάσμα. Αγαπούν ένα παιδί τρόπαιο, που θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο γονιός του. Αγαπούν ένα παιδί που θα γίνει η ζωή που δεν έζησε ο γονιός του».

Για να πλάσεις παιδιά πρέπει πρώτα να πλάσεις τον εαυτό σου

"Μην κάνεις παιδιά μέχρι να είσαι έτοιμος 

να γίνεις δημιουργός και να γεμίσεις τον κόσμο δημιουργούς"

Είναι λάθος να γεννήσεις παιδιά από ανάγκη, 

λάθος να χρησιμοποιήσεις ένα παιδί για να ανακουφίσεις τη μοναξιά,

λάθος να δώσεις σκοπό στη ζωή σου φτιάχνοντας άλλο ένα αντίγραφο του εαυτού σου.

I. D. Yalom

Όσο θα σε αγαπήσεις, τόσο θα αγαπηθείς

Αγάπη, σεβασμός, αφοσίωση, εκτίμηση είναι μερικές μόνο από τις πάρα πολλές προσδοκίες που έχουμε από τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους. Περιμένουμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν, να μας σεβαστούν, να εκτιμήσουν την προσφορά μας και την αφοσίωση μας και πολλές φορές ματαιωνόμαστε όταν δεν το βιώνουμε. Αρκετές φορές διαπιστώνουμε ότι δίνουμε πολλά και παίρνουμε ελάχιστα ψίχουλα πίσω. Έχουμε αναρωτηθεί τι μπορεί να φταίει;

Αν προσπαθήσουμε να πάρουμε μια μικρή “απόσταση” και να δούμε πιο εποπτικά τον εαυτό μας και τη συμπεριφορά μας, ίσως διαπιστώσουμε ότι δίνουμε πάρα πολλά, όπως χρόνο, δυνάμεις, ενέργεια χωρίς να βάζουμε όρια στον εαυτό μας. Αναγνωρίζουμε όμως τα όρια μας ή έχουμε πέσει στην παγίδα του να φοράμε την μπέρτα του σούπερ-ήρωα; Πολλές φορές αυτό που μας κάνει να μην αναγνωρίζουμε τα όρια μας ή να τα αναγνωρίζουμε, αλλά να τα προσπερνάμε, είναι επειδή έχουμε “μάθει” από την πατρική μας οικογένεια, ότι η καλή μαμά, ο καλός μπαμπάς, ο/η καλός/ή σύζυγος, τα δίνει όλα χωρίς να αρνείται. Αν δεν λειτουργούμε έτσι, τότε δεν είμαστε αρκετά καλοί για να μας αγαπήσουν οι γύρω μας.

Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται και διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά, μέχρι να βρεθεί κάποιο μέλος της οικογένειας και να αντισταθεί σε αυτόν τον ρόλο, ώστε να σπάσει ο φαύλος κύκλος. Αυτό το μέλος της οικογένειας που θα έχει κάνει ένα βήμα προς την αλλαγή, θα “διδάξει” και τις επόμενες γενιές το διαφορετικό. Θα “διδάξει” ότι η αγάπη των οικείων μας είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν είναι ποτέ υπό όρους. Όμως για να τα καταφέρει ένα τέτοιο μέλος μιας τέτοιας οικογένειας να κάνει κάτι διαφορετικό, θα πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος, γιαγιά, παππούς, θείος, ο οποίος θα του φωτίσει ένα διαφορετικό δρόμο ή θα πρέπει να κάνει ριζικές αλλαγές δουλεύοντας με τον εαυτό του σε επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης, ώστε να μάθει να περπατάει στον δρόμο του “αγαπάω τον εαυτό μου”. Γιατί μόνο αν αγαπάμε τον εαυτό μας θα μας αγαπήσουν και οι άνθρωποι γύρω μας.

Τι σημαίνει όμως αγαπάω τον εαυτό μου; Το ακούμε πολύ συχνά σε θεωρητικό επίπεδο από διάφορους ειδικούς, αλλά όταν έρχεται η ώρα να το κάνουμε πράξη, δυσκολευόμαστε πολύ. Αγαπάω τον εαυτό μου σημαίνει αρχικά βάζω προτεραιότητα εμένα και τις ανάγκες μου. Δεν το κάνω με εγωιστικό τρόπο για να ικανοποιήσω εμένα και να παραμελήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Το κάνω έτσι, ώστε αν είμαι εγώ καλά ψυχικά και σωματικά να μπορώ να βοηθήσω και τους ανθρώπους που αγαπώ και στηρίζονται επάνω μου. Μαθαίνω να ακούω το σώμα μου και να σέβομαι τα όρια του χωρίς να τα υποτιμώ ή να τα προσπερνώ. Μαθαίνω να εκτιμώ και να υπολογίζω την σκέψη μου και την κρίση μου και να μην ακυρώνω τα συναισθήματα και τις σωματικές μου αισθήσεις, γιατί το σώμα μου ποτέ δεν κάνει λάθος.

Πόσο δύσκολο είναι να αγαπήσουμε τον εαυτό μας τη στιγμή που γαλουχηθήκαμε με άλλα πρότυπα και έχουμε μάθει πως όποιος δίνει προτεραιότητα στον εαυτό του και ικανοποιεί τις ανάγκες του φέρνει και την ταμπέλα του εγωιστή; Αρκετά δύσκολο είναι, αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ώστε να αλλάξουμε τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και να αποτελέσουμε ένα άλλο πρότυπο για τα παιδιά μας. Ένα πρότυπο που δεν θα επαναλάβει το ίδιο μοτίβο!

Κρητικού Μαρίνα

Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα ήθελα να είμαι σίγουρος ότι σου έμαθα..

Να χαίρεσαι τον έρωτα,

να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου,

ν'αντιμετωπίζεις τους φόβους σου,
να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή,
να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι,
να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς, 
να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις,
να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου,
να είσαι φίλη του εαυτού σου,
να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς,
να ξέρεις πως αξίζεις να σ'αγαπάνε,
να μιλάς στους άλλους τρυφερά,
να μιλάς ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τί κρίνεις για σένα σωστό,
να αποκτάς φήμη για τα επιτεύγματά σου,

ν'αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου,

να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων,

να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων,

να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα,

να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από αυτό που κάνεις,

να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου,

να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου,

να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό,

να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους,

να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές,

να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες,

να ρισκάρεις περισσότερο,

να δέχεσαι την αλλαγή και να αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου,

να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου,

να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό,

να γεμίζεις πρώτα το δικό σου ποτήρι και αμέσως μετά το ποτήρι των άλλων,

να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις στο παρόν,

να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου,

να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα,

να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλον,

να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου,

να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι,

να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί,

να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου,

να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο,

να μην θεοποιείς κανέναν και ακόμη λιγότερο..εμένα.

Χόρχε Μπουκάι

Πηγή: «Ο δρόμος της ευτυχίας» 

Βελτίωση συμπεριφοράς χωρίς φωνές!

Συμβουλές για βελτίωση της συμπεριφοράς του παιδιού με ήρεμο τρόπο!

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό». 

● Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό». 

● Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο. Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

 ● Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί. Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».

 ● Ετοιμαστείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς. Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα). Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του. Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;». Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του. 

● Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύο περιπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.

 Η μέθοδος έχει ως εξής:

1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

 Καθώς θα περνάει ο καιρός, τα τελεύταια δύο βήματα θα πάψουν να είναι απαραίτητα και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.

Πηγή : adoptedingr.wordpress.com

Συμβίωση συναισθηματικών δυσκολιών και μαθησιακών διαταραχών

Οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες έχουν ένα σκληρό χρόνο προσαρμογής στο σχολικό περιβάλλον και δε διαθέτουν τις απαραίτητες συναισθηματικές και κοινωνικές δεξιότητες για να πετύχουν. Ο Saenz (2009) πραγματοποίησε μια εκτεταμένη έρευνα όσον αφορά τη σχέση συναισθηματικής νημοσύνης και ακαδημαϊκής επιτυχίας και τονίζει τη σημασία της κοινωνικής-συναισθηματικής μάθησης παράλληλα με τη γνωστική μάθηση.

Στο παρελθόν υπεύθυνη για την ακαδημαϊκή επίδοση και την επιτυχία θεωρούταν αποκλειστικά η διανοητική ανάπτυξη και η νοημοσύνη. Τελικά, όμως, φαίνεται ότι η συναισθηματική νοημοσύνη παίζει καταλυτικό ρόλο (Petrides, Frederickson & Furnham, 2004). Τις τελευταίες δεκαετίες, οι ερευνητές στο εξωτερικό μελετούν τη σχέση μεταξύ μαθησιακών διαταραχών, προβλημάτων συμπεριφοράς και συναισθηματικής νοημοσύνης και πώς αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν με τη σειρά τους τις ακαδημαϊκές επιδόσεις (Bryan, Burstein, Ergul, 2004). Η μελέτη της σχέσης της ακαδημαϊκής επίδοσης των μαθητών που παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες και προβλήματα συμπεριφοράς με τη συναισθηματική νοημοσύνη θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη στρατηγικών και εκπαιδευτικών παρεμβάσεων και να ενισχύσει τους μαθητές που παρουσιάζουν τέτοιου είδους δυσκολίες (Borin, 2012; Humphrey, Curran, Morris, Farrell, Woods, 2007; Parker, Summerfeldt, Hogan, & Majeski, 2004).

Μια συχνή συναισθηματική δυσκολία των παιδιών με μαθησιακές αναπηρίες είναι ο φόβος. Συχνά, τα συναισθήματα του φόβου καλύπτονται από άλλα συναισθήματα όπως αυτά του θυμού ή του άγχους. Πιο συγκεκριμένα ο φόβος σχετίζεται με την αποτυχία, την απόρριψη, τη γελιοποίηση, την κρίση ή την κριτική. Για τους περισσότερους ανθρώπους, το άγχος της αποτυχίας θα ήταν αυτό που θα τους παρακινούσε να πετύχουν αλλά για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες αυτό το άγχος μπορεί να τα παραλύσει και να τα εμποδίσει να έχουν νέες ευκαιρίες μάθησης. Τελικά, αναπτύσσουν στρατηγικές αντιμετώπισης για να κρύψουν τη δυσκολία τους.

Έχει διαπιστωθεί ότι οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες αισθάνονται περισσότερη μοναξιά και είναι λιγότερο ενσωματωμένοι στο σχολικό πλαίσιο σε σχέση με τους συμμαθητές τους. Ευρύματα δείχνουν ότι οι μαθησιακές δυσκολίες συνδεόνται με υψηλά επίπεδα άγχους. Μάλιστα, τα παιδιά τείνουν να αισθάνονται συχνά ότι συμβαίνουν γεγονότα πέρα από το έλεγχό τους.

Κάποιοι ερευνητές συνδέουν σταθερά την κατάθλιψη σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ενώ άλλοι σημειώνουν την υψηλή συννοσηρότητα μεταξύ των δύο. Τα σχολικά επιτεύγματα έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην αυτοπεποίθηση των παιδιών ενώ η απώλεια ικανοτήτων και σχολικής ετοιμότητας οδηγεί σε αισθήματα ανεπάρκειας και απόσυρσης.

Παράλληλα, οι μαθητές με μαθησιακές διαταραχές συχνά επιδεικνύουν προβλήματα στην κοινωνικής ικανότητα. Αναμφισβήτητα, αυτή η μειωμένη κοινωνική ικαντότητα οδηγεί σε συνασθηματικές ανησυχίες. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί έχει έλλειψη φίλων θα νιώσει επιπλέον σύγχυση, θλίψη και άγχος, τα οποία είναι συναισθήματα που μπορεί να υπάρχουν ήδη ως αποτέλεσμα των μαθησιακών αναπηριών του.

Μάλιστα, η συνεχόμενη σχολική αποτυχία και η απογοήτευση που βιώνουν αυτά τα παιδιά είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσουν σε έντονα αισθήματα κατωτερότητας, τα οποία με τη σειρά τους μπορεί να εντείνουν την αρχική ανεπάρκεια μάθησης. Για παράδειγμα, το άγχος που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα δυσκολιών σε ορισμένα σχολικά καθήκοντα μπορεί να μειώσει την ικανότητα του παιδιού να παρακολουθεί στο μάθημα και να συγκεντρώνεται. Επίσης, ένα παιδί για να αποφύγει την οδυνηρή εμπειρία της αποτυχίας είναι πιθανόν να ξεφεύγει με τη φαντασία του και να ονειροπολεί κατά τη μαθησιακή διαδικασία. Το γεγονός αυτό δεν οδηγεί μόνο στην αποτυχία να μάθει νέες δεξιότητες αλλά ακόμα χειρότερα, ενισχύει την αίσθηση του παιδιού ότι η αναπηρία του είναι πολύ μεγάλη για να την χειριστεί. Επιπλέον, αν επανειλλημένα οι προσπάθειες του παιδιού να ανταποκριθεί στα σχολικά του καθήκοντα είναι ανεπιτυχείς, μπορεί να εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Δεδομένου ότι τα παιδιά με μαθησιακές διαταραχές, διατρέχουν κίνδυνο να εμφανίσουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα, κατάθλιψη ή άγχος που συχνά εκφράζεται ως φόβος για μια ενδεχόμενη σχολική αποτυχία, ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου παίζουν καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της διαταραχής και των συνοδών προβλημάτων. Τα συναισθήματα της μοναξιάς και του θυμού ως δευτερογενείς συνέπειες μπορεί να έχουν επιπρόσθετα αρνητική επίδραση στη γνωστική και στην ψυχική κατάσταση των παιδιών. Επιπλέον, η επαναλαμβανόμενη σχολική αποτυχία είναι πιθανόν να οδηγήσει σε παραβατική και σε αντικοινωνική συμπεριφορά με αποτέλεσμα την ανυπακοή, τις παραβάσεις σε κανόνες (Morgan, Farka, Tufis, & Sperling, 2008) αλλά και την πρόωρη εγκατάλειψη της σχολικής φοίτησης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, τα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες χρειάζεται να επαινούνται για την προσπάθεια που καταβάλλουν και όχι μόνο για το αποτέλεσμα. Χρειάζεται να ενθαρρύνονται στους τομείς εκείνους που έχουν ικανότητες και να νιώθουν ότι έχουν την υποστήριξη των δασκάλων ώστε να μην αισθάνονται απομονωμένα από το σύνολο της τάξης. Ακόμη, πρέπει να έχουν την κατανόηση των γονιών τους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να μη συγκρίνονται οι βαθμοί τους και οι εργασίες τους με αυτές των συμμαθητών τους ή των αδερφών τους. Τέλος χρειάζεται να νιώθουν ασφάλεια τόσο στο οικογενειακό όσο και στο σχολικό περιβάλλον. Η συνεργασία και η τακτική επικοινωνία των γονέων, των θεραπευτών και των δασκάλων είναι απαραίτητη.

Κρίνεται ακόμη πολύ σημαντικό πριν και μετά τη διάγνωση να ενημερώνονται οι γονείς ως προς τη φύση των δυσκολιών. Συχνά, οι γονείς δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποια μαθησιακή «αναπηρία» ειδικά όταν αυτή δεν είναι ορατή. Πριν τη διάγνωση του παιδιού οι γονείς μπορεί να είναι αγχωμένοι ή και θυμωμένοι με το παιδί που συνήθως έχει την ταμπέλα του «τεμπέλη». Σε πρώτη φάση, η διάγνωση μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά για τους γονείς αλλά μετέπειτα έχει ως επακόλουθο δυσάρεστα συναισθήματα: αισθάνονται υπεύθυνοι και ένοχοι, ότι έκαναν κάτι λάθος, ή νιώθουν θυμό, άγχος, απογοήτευση και απώλεια (Karande & Kulkarni, 2009; Karande, Kumbhare, Kulkarni, & Shah, 2009). Όπως συμβαίνει με οποιαδήποτε άλλη απώλεια, οι γονείς θα περάσουν από συγκεκριμένα στάδια μέχρι να αποδεχτούν τη δυσλεξία του παιδιού τους και σε αυτή τη φάση, η ενημέρωση και η συμβουλευτική θα τους βοηθήσουν πολύ.

Κομποθέκρα Κακαβούλη Αλεξία

Εκπαιδευτικός - Ειδική Παιδαγωγός

(BSc - PgD - MSc)

Πόσοι από εμάς δεν επιθυμούμε να ζήσουμε το δικό μας χαμένο όνειρο μέσα από τα παιδιά μας;

ΔιαβάζουΜΕ την προπαίδεια. ΓράφουΜΕ διαγώνισμα ιστορία. ΧάσαΜΕ στον αγώνα του ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ένα πρώτο πληθυντικό που δεν είναι μεγαλοπρεπείας, αλλά ένας πληθυντικός εγωισμού και προσωπικών φιλοδοξιών που γεμίζει μέσα από τις λέξεις τις ελπίδες μας.

Όταν ονειρεύεσαι το μέλλον κάποιου χωρίς αυτόν τον «κάποιο», ουσιαστικά ζεις το δικό σου όνειρο, με τον άμεσα ενδιαφερόμενο απλό θεατή που άγεται και φέρεται από ένα σενάριο γραμμένο από άλλον.

[...]

Τα παιδιά είναι σαν τα δέντρα. Πρέπει να τους δίνουμε ρίζες να πατάνε γερά και νερό φροντίδας να μεγαλώνουν και να απλώνουν τα κλαδιά τους εκεί που επιθυμούν περισσότερο. Να δίνουν τους καρπούς τους σ’ ό,τι αγαπάνε. Είμαστε γονείς-γεωργοί που φροντίζουμε να διώξουμε ζιζάνια, να δροσίσουμε ξηρασίες. Σε καμία όμως περίπτωση δεν είμαστε γενετιστές που θα δημιουργήσουν μεταλλαγμένα υβρίδια ενός χαμένου δικού μας δρόμου. 

Ας αφήσουμε τα παιδιά να αναπτυχθούν χωρίς να μεταφέρουν στην πλάτη τους και έναν άλλο άνθρωπο που δεν κατάφερε να ζήσει για τον εαυτό του.

Πηγή: www.themamagers.gr

Μετά το σχολείο..

Όταν πήρα σήμερα την κόρη μου απ’ το σχολείο, η ενθουσιώδης, αλλά συνηθισμένη και τυπική, ερώτησή μου ήταν: «Πώς ήταν η μέρα σου σήμερα;» Φυσικά, απάντησε με το αδιάφορο, αλλά εξίσου συνηθισμένο και τυπικό: «Καλή». «Έλα τώρα!» της είπα. «Πες μου κάτι παραπάνω από αυτό!»

Δεν απάντησε τίποτα.

Και κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι πως μάλλον το πρόβλημα είναι δικό μου. Πρέπει να φταίει η ερώτηση. Πρέπει να είναι πραγματικά… αδιάφορη. Ανούσια. Απέχει έτη φωτός από το να ξεκινήσεις μια συνομιλία, είναι ανέμπνευστη και ας είμαστε ειλικρινείς, εντελώς βαρετή. Έφτιαξα λοιπόν, μια λίστα με ερωτήσεις που το παιδί μου απαντάει με… περισσότερες από μία λέξεις.

Ερωτήσεις για να κάνετε στο παιδί σας μετά το σχόλασμα:

 1. Σου άρεσε το σημερινό κολατσιό σου;

2. Τι παιχνίδια παίξατε στο διάλειμμα;

3. Ποιο ήταν το πιο αστείο πράγμα που συνέβη σήμερα;

4. Έκανε κανένας κάτι πολύ ωραίο για σένα;

5. Ποιο ήταν το ωραιότερο πράγμα που έκανες εσύ για κάποιον άλλο;

6. Με τι/ποιον χαμογέλασες/γέλασες;

7. Ποιος απ’τους δασκάλους σου θα επιβίωνε από μια εισβολή ζόμπι; Γιατί;

8. Τι καινούργιο έμαθες;

9. Τι πρόκληση αντιμετώπισες;

10. Αν το σχολείο ήταν ένα παιχνίδι σ’ένα λούνα παρκ, ποιο παιχνίδι θα’ταν; Γιατί;

11. Πως θα βαθμολογούσες την ημέρα σου σε μια κλίμακα 1-10; Γιατί;

12. Αν ένας απ’τους συμμαθητές σου μπορούσε να’ναι ο δάσκαλος της ημέρας ποιος θα’θελες να’ναι; Γιατί;

13. Αν είχες την ευκαιρία να’σαι εσύ δάσκαλος αύριο, τι θα δίδασκες στην τάξη σου;

14. Σε πίεσε κανένας;

15. Με ποιον θα’θελες να γίνετε φίλοι, αλλά δεν έχετε γίνει ακόμα; Γιατί όχι;

16. Ποιος είναι ο σημαντικότερος κανόνας του δασκάλου σου;

17. Ποιο είναι το πιο δημοφιλές/συνηθισμένο πράγμα που κάνετε στο διάλειμμα;

18. Μήπως ο δάσκαλός σου σου θυμίζει κάποιον γνωστό σου; 

19. Πες μου ένα πράγμα που έμαθες σήμερα και το θεωρείς πολύ χρήσιμο.

20. Ποια στιγμή αισθάνθηκες πιο περήφανος για τον εαυτό σου;

21. Ποιος κανόνας σε δυσκόλεψε περισσότερο;

22. Τι είναι αυτό που θα’θελες να’χεις μάθει πριν τελειώσει η φετινή σχολική χρονιά;

23. Ποιο είναι το πιο διασκεδαστικό πράγμα που κάνετε στο σχολείο;

24. Ποιο μάθημα πιστεύεις ότι θα’ναι το πιο εύκολο/δύσκολο; Γιατί;

25. Υπάρχει κάποιος στην τάξη σου που δυσκολεύεται να κάνει παρέες; Μίλησες μαζί του;

Πηγή:  themamagers.gr